Zweetvoeten

WOENSDAG 18 oktober 2017

Net zozeer dat we bij ons een aantal beleefdheidsregels hanteren bij het eten, doen ze dat hier in Zuid-Korea ook. Alleen zijn ze anders, maar vaak even logisch. Slechte tafelmanieren zijn je neus snuiten aan tafel (wordt gezien als het ergste wat je hier aan tafel kunt doen), praten met volle mond, eetgeluiden maken, het mengen van soep en rijst, met je handen eten, rijst eten met stokjes (daarvoor dient je lepel) en te veel eten (het is wel gewoonte om in Zuid-Korea je eigen kommetjes leeg te eten). Verder moet je je eetstokjes gebruiken waarvoor ze bedoeld zijn: als bestek. Het is onbeleefd, zelfs not done om er iets of iemand mee aan te wijzen (wijzen is hier net als bij ons onbeleefd), er mee naar iemand te zwaaien, of ze rechtop in het eten zetten. Deze beleefdheidsregels gelden bij uitbreiding voor heel Zuidoost-Azie of daar waar ze eetstokjes gebruiken (en wij doen dat ook niet met ons bestek, hé).

In Zuid-Korea worden veel gerechten gedeeld. Het is not-done om met het deel van de eetstokjes dat in je mond het gezeten, eten uit de gemeenschappelijke schotel te nemen. Als er geen ‘verdeelstokjes’ bij de gemeenschappelijke schotel liggen, mag je de achterkant van je stokjes gebruiken om eten te nemen en in je eigen kom te leggen. En dit dan weer met de andere (juiste) kant te eten. In de praktijk wordt deze regel zowel door ons als door Koreanen vrolijk genegeerd. Volgens Chinese tafelmanieren mag je je eigen rijstkom dichtbij je mond houden met je ene hand en met de stokjes in je andere hand de rijst in je mond duwen. Maar volgens de Koreaanse etiquette zijn dat slechte tafelmanieren. Je rijst- en soepkom moeten tijdens het eten op tafel blijven staan, waarbij je je eten in principe naar je mond moet brengen (al zie ik het evengoed andersom gebeuren: mond naar de kom op tafel).

Zo zie ik nog wel meer verschillen tussen theorie en praktijk. Het is hier net als bij ons onbeleefd om eetgeluiden te maken of te praten met volle mond. Wanneer ik ga eten met Europeanen, smaakt mijn eten perfect. Geen geslurp, geboer of gebrabbel met de mond vol. Wanneer ik ga eten met Koreaanse medestudenten, moet ik echter een paar keer slikken. Zeker wanneer er noedels, ramen of andere slierten mee gemoeid zijn. Koreanen slurpen vrolijk meters slierten mét de nodige geluiden naar binnen. Na 2 maanden hier, geef ik eerlijk toe dat ik vrolijk meedoe. Al blijf ik het wel ontzettend goor vinden. Waar je Koreanen verder nog op kan betrappen, is op het praten met een volle mond (echt!). Wanneer ik dan moet antwoorden, wacht ik beleefd tot mijn mond leeg is. Koreanen hebben echter geen geduld en kijken je wachtend op een reactie aan.

In de meeste eethuizen, zit je gewoon aan een tafel zoals bij ons. In meer traditionele eethuizen wordt gegeten aan lage tafels, zittend op een kussen en op kousenvoeten (je schoenen moet uit bij aankomst in het restaurant). Gelukkig moet je hier geen dikke, vette scheet laten na het eten als blijk van waardering.