Astrid in Korealand

Dinsdag 28 november 2017 Vandaag ga ik na de les naar  goede gewoonte met de Canadese Katherine in een koffieshop studeren. Als verdiende ontspanning gaan we nadien nog naar  National Folk Museum of Korea ( http://english.visitkorea.or. kr/enu/ATR/SI_EN_3_1_1_1.jsp? cid=268152 ).  Klinkt een beetje raar om in de avondlijke uren nog naar een museum te gaan. Maar, musea zijn in Seoul vrij laat open, veelal gratis, s’avonds mooi verlicht en hierdoor reuzegezellig. Je vindt er trouwens volop studenten die een rustige plaats zoeken om te studeren. Het nationale folk museum is gesitueerd in het   Gyeongbokgung Palace   ( http://english.visitkorea.or. kr/enu/ATR/SI_EN_3_1_1_1.jsp? cid=264337 ).  We bezochten het paleiscomplex al eerder, maar het museum er in nog niet (zie mijn blog Smells like Belgium van 16 september). Het folkmuseum heeft drie vaste tentoonstellingen (over het dagelijkse leven van vroeger en de Koreaanse t radities). Ik leer er dat de Kore...

Maandag 27 november 2017 Ik heb op mijn skihelm aan beide zijden een sticker met mijn voornaam en naam (en de Belgische vlag). Ondanks dat ik me (afgelopen skikamp) steeds voorstelde aan de kinderen en hun ouders als ‘Astrid uit België’, werd ik steevast aangesproken als ‘JOSTEN’.   Niet omdat de Koreanen mijn voornaam en familienaam verwarren, maar omdat dat zo in Korea gebruikelijk is. Uit ‘beleefdheid’ spreken ze je niet aan met je voornaam,  maar met je familienaam (zie mijn blog ‘Josten’ van 27 september). Bij ons in de Kempen wordt door oudere mensen weleens gevraagd ‘( van) wie zedde gij/ (van) wie zijt ge?’ . Mensen vragen naar uwe komaf. Ze willen weten welk vlees ze in de kuip hebben. En hopen daarbij het voor hen onbekende gezicht te kunnen plaatsen in een voor hen bekend kader. Hier, in Zuid-Korea is dat niet anders. Het referentiekader voor Koreanen zijn hun sociale netwerken, gebaseerd op familie en clan, de provincie van waar je komt, school en univer...

Zondag 26 november 2017 Als je je afvraagt of we gisteren stevig in de après-ski zijn gevlogen, heb ik snel een antwoord klaar. Neen. Al vanaf weekend één merk ik hier de grote verschillen tussen de Koreaanse skicultuur en de Europese. Ik ski ontzettend graag. En dankzij ‘thuis’ ben ik op heel wat plaatsen in de Alpen geweest. Bij een ski-vakantie hoort voor ons ook een portie gezelligheid. s’ Middags op het terras van een berghut iets eten. Genieten van de zon en de setting. En na afloop van de dag nog een kleine après-ski. Voo r de duidelijkheid, mijn papa gaat altijd voor zoveel mogelijk pistekilometers (en dat elke dag). Maar, skiën zonder die lokale ambiance is voor ons bijna geen skivakantie. En laat dat hier net de dompe r op de feestvreugde zijn. Hier bestaat een dergelijke skicultuur absoluut niet. Nergens in Vivaldi Park vind je nog maar iets dat op een gezellige skibar lijkt. Ook om te eten moeten we terug naar het resort. Onder de grond van het resort zit een gigantisch...

Zaterdag 25 november 2017 Dit weekend wordt er door mijn skischool een ski-en taalkamp georganiseerd. Een weekend lang geven we skiles én Engels aan Koreaanse kinderen. Om er op tijd te geraken heb ik gisteravond de bus genomen aan het Wolgok-metrostation, vlakbij de Dongduk Women’s University  ( https://www.dongduk.ac.kr/ eng/html/01/0100.html , o ok met deze Koreaanse unief heeft de VUB een samenwerkingsovereenkomst en kan je er vanuit Politieke Wetenschappen op uitwisseling). Na een busrit van twee uur kwamen we aan in Vivaldi Park (zie mijn blog ‘Kakkenestje’ van 28 oktober). Het skiresort ligt tussen Seoul en YongPyong Resort, waar we vorige week waren. Vandaag slapen we (helaas) in een minder luxueus hotel. We slapen zoals echte Koreanen op de grond. We kregen wel een écht Westers ontbijt (dat compenseert).  We zijn met 7 instructeurs. Ieder van ons krijgt twee Koreaanse kinderen toegewezen. Als snel hebben we door dat het niveau qua Engels enorm verschilt va...

Vrijdag 24 november 2017 Belgen zagen en klagen vaak dat ze (te) veel moeten werken. En dat hierdoor de werk-privébalans verstoord is. Je kent dat wel. Druk, druk, druk. Wacht tot je hier komt. Ik zit hier ondertussen al drie maanden. Er zijn een aantal dingen waar ik maar niet aan gewoon geraak, zoals de Koreaanse prestatiecultuur. De meeste Koreanen overleven, eerder dan dat ze bewust leven. De Koreaanse werkdruk ligt zeer hoog, zowel op school als op het werk. Binnenkort hebben de studenten hier twee maanden wintervakantie. Wij denken dan aan een vakantiejob, een reis of afspreken met vrienden. Een Koreaanse klasgenoot vertelde me dat hij deze wintervakantie gaat studeren om zich te kunnen voorbereiden op volgend semester. De druk om te slagen aan de universiteit is enorm hoog. Komt nog bij dat Koreanen niet alleen willen slagen, maar ook nog eens de allerbeste willen zijn. Ik lach even, tot hij me serieus aankijkt. Ik kan het me niet voorstellen. Twee maand studeren tijdens je...

Donderdag 23 november 2017 Zoals ik vertelde in mijn blog van woensdag 8 november 2017 (Bratwürst con Camembert) wordt er jaarlijks aan de KU een internationaal studentenfestival (ISF) georganiseerd. Uitwisselingstudenten krijgen de kans om hun land voor te stellen aan medestudenten op Korea University. Wel, het is te zeggen, bijna alle uitwisselingsstudenten. Omdat we aan KU met te weinig Belgen zijn, mogen we niet meedoen. Spijtig dat ik mijn medestudenten niet kan laten kennis maken met Brusselse wafels, frieten of heerlijke Belgische chocolade. Het ISF gaat vandaag door. Tussen twee lessen door ga ik samen met Katherine en Rachel, twee van mijn studiegenoten, een kijkje nemen. Studenten staan met een kraampje hun eigen land te promoten. Een festival is een te groot woord. Het heeft meer weg van een hobbytentoonstelling in één of andere parochiezaaltje. Maar, gezelligheid al om én het ruikt er lekker. De verschillende standhouders lopen rond in ‘traditionele’ kledij en bev...

Woensdag 22 november 2017  Het zonnetje schijnt. De Canadese Katherine en ik besluiten om na de les eens niet achter onze boeken te kruipen. We hebben nog niet geluncht en besluiten om met Bard, een Noorse en Marco, een Italiaanse studiegenoot naar  Namdaemun -markt te gaan ( http://english.visitkorea.or. kr/enu/SHP/SH_EN_7_2.jsp?cid= 273760 ).  Namdaemun-markt ligt op een half uurtje van de unief, in het centrum van de stad. De markt is vernoemd naar de gelijknamige zuidelijke toegangspoort in de stadsomwalling. De (gerestaureerde) stadspoort staat er nog.  De stadsomwalling werd door tijdens de Japanse bezetting afgebroken. Ik was hier nog niet eerder. Het bijzondere aan deze markt is dat ze ‘s nachts open is. Ze gaat open om 11:00u ‘s avonds, om te sluiten om 5uur in de namiddag (de dag nadien dus). Namdaemun-markt is de optelsom van allemaal aparte winkelcomplexen die organisch gegroeid zijn rond het kloppende hart, een grote markthal ( http://english.visit...

Dinsdag 21 november 2017 Twee weken geleden droegen we nog hemdjes en korte broeken. Bij het opstaan is het nog steeds -10°C. Min 10°C  eind van november? De winter is hier nog maar amper begonnen. Mijn kotgenoten (en ikzelf) zijn duidelijk niet voorbereid op de koude. Onze huisbaas trouwens ook niet, want die moet de verwarming in het guest-house nog hoger zetten. Mijn Portugese vriendinnen spurten van de ontbijttafel terug naar boven om een paar handschoenen en een muts. Behoorlijk belachelijk trouwens om met muts en handschoenen te ontbijten (geldt ook voor mezelf). Ik heb pas les om 12uur en blijf in de voormiddag op kot om teksten te lezen en voor te bereiden. Ik klapper zo hard van de koude dat ik er soms mijn concentratie bij verlies. Maar best wel grappig om iedereen in huis met muts, handschoenen en sjaal te zien rondlopen. Wanneer ik naar de les vertrek, is het nog steeds -7°C. De koude snijdt langs mijn benen en doet me bijna uit mijn broek waaien. Op de unive...

maandag 20 november 2017 In België grappen ze wel eens: ‘zie maar dat je niet met een Koreaan naar huis komt’. Die kans is echter heel klein (net zoals de meeste Koreanen). Niet omdat er hier geen knappe Koreanen rondlopen  (en neen ,  ik heb niks op te biechten). M aar  vooral  omdat het vinden van een lief hier nog vrij traditioneel verloopt. Vroeger zochten ouders voor hun zoon of dochter een geschikte tegenpartij met behulp van een koppelaar(ster). Met als doel iemand te vinden binnen  hetz elfde sociaal en/of maatschappelijk  milieu van de ouders .  Zoals al eerder geschreven (zie mijn blog van donderdag 5 oktober) worden in de Koreaanse maatschappij familiegroep, clan en sociale klasse waartoe je behoort (lees: je ‘stamboom’) (nog) als belangrijk ervaren. De tradities zijn echter aan het veranderen  (hoewel) . Veel Koreaanse koppeltjes leren elkaar kennen op school, de unief of op het werk en besluiten op eigen initiatief te trouwen (net...

zondag 19 november 2017 Opstaan was nog nooit zo leuk. Deze nacht sliepen Patricia en ik (omdat w e moni zijn) in één van de luxehotels in het Ski Resort. Zie:  https://www.yongpyong.co.kr/ eng/room/hotel.do .  In een supergroot tweepersoonsbed. Hemels. En we kunnen nog eens kiezen ook: of in ons bed blijven liggen of (vrij) skiën. Om één uur vanmiddag worden we aan het busstation verwacht voor de terugreis naar Seoul. Hoe goed het bed ook ligt, Patricia en ik twijfelen geen seconde om te profiteren van de pistes en het goede weer. Skipak aan en gaan! Een luxehotel gaat ook gepaard met een heerlijk uitgebreid ontbijt (denken we). Fail! Koreanen ontbijten eerder sober. Ons ontbijt beperkt zich tot kimchi en ramen (Japanse noedelsoep). Kimchi (zie mijn blog ‘knoflookadem’ van 18 september) is niet meteen mijn favoriete ontbijt (zie:  https://www.culy.nl/recepten/ het-recept-voor-homemade- koreaanse-kimchi/ ),  idem voor noedelsoep. We besluiten dan maar te gaan s...

zaterdag 18 november 2017 Zaterdag en de wekker gaat om kwart voor zes! Vandaag gaat het meesleuren van ski’s en skibotten vanuit België (zie mijn blog ‘zweterig’ van 4 september) en verloren lopen om te solliciteren (zie mijn blog ‘Kakkenestje’ van 28 oktober) zich lonen: ik zet vandaag mijn eerste stappen als ski-moni! Patricia, mijn Portugese kotgenote en ik  worden om 7 uur verwacht in   Hongdae   (een kleine drie kwartier metro verder). Daar komt een busje ons oppikken voor   Yong Pyong , waar we onze instructeur-initiatie krijgen. Warme jas aan, skibotten, ski's en helm mee. Eens buiten vriezen we uit onze broek. Het is bitter koud. Dat beloofd voor de bergen. Na 45 minuten wachten in de ijzige wind, komt het busje ons eindelijk ophalen. Ik had gerust een uur langer kunnen slapen. Gelukkig (?) staat er ons een busrit van drie uur (met hazenslaapjes) te wachten. Dat compenseert het vroege opstaan én wachten. Het  Yong Pyong Ski Resort  ligt ten ...